Soms is het net alsof sommige dingen op het goede moment op je pad komen. Of misschien willen we dat alleen maar geloven om zo het leven dragelijker en leuker te maken.
Voor alles is een tijd dus.
Een jaar of tien geleden ben ik afgestudeerd in de fysiotherapie aan de Hogeschool van Amsterdam.
Al snel rolde ik, via een leraar en stagebegeleider, in een parttime baan. Een warmer nest had ik me niet kunnen voorstellen. Enerzijds om mijzelf verder te ontplooien als fysiotherapeut en anderzijds om mijn eigen persoonlijke ontwikkeling een spurt te geven. Hier werkte ik met twee mannen met niet alleen een visie op,  maar ook een groot hart voor de zaak. In de vijf en een half jaar dat ik hier mocht werken heb ik veel van ze geleerd. Met name van mijn directe collega. Naast fysiotherapeut is hij ook manueel therapeut. Hij heeft mij enorm gestimuleerd om bij- en nascholing te volgen. Met financiële steun, maar belangrijker nog met enthousiasme, liefde en respect voor het vak.

Het is in deze periode geweest dat ik de vrijheid genoot om rond te kijken wat het vak allemaal te bieden had. Zo veel richtingen waar je in kan specialiseren. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de specialisatie haptonomie.
Al werkende kreeg ik het gevoel dat ik  meer nodig had om mensen goed te kunnen helpen. Waarom krijgen mensen klachten, waarom de een wel en de ander niet. Waarom herstellen mensen niet altijd zoals in de boeken beschreven staat? De fysiotherapie is een specialisatie van het bewegingsapparaat. Maar dat bleek maar een klein stukje van ons – mens zijn- te zijn.

Tijdens de alfa (basis) opleiding aan de Academie voor haptonomie in Doorn leerde ik hoe emoties invloed hebben op dat bewegingsapparaat. En andersom.
Hiermee ging voor mij een nieuwe wereld open. Een wereld die nauw aansloot bij fysiotherapie maar een veel groter werkveld had dan enkel het bewegingsapparaat. De bewegingen van de mens staan hier centraal, niet alleen van het apparaat. Het ontwikkelen van het gevoel en het gevoelsleven. Dit met  als doel ons (weer) in contact te brengen met onszelf en onze omgeving. Toch, bij alle antwoorden worden nieuwe vragen geboren. Zo blijf ik bezig. Na een periode van drie jaar ben ik in 2006 met frisse moed in het tweede jaar van de beta-opleiding begonnen. Dit is de opleiding tot haptotherapeut. Niet meer een aanvulling en verdieping van fysiotherapie, maar een heel nieuw vak. Zo heeft mijn carrière een richting gevonden.

En zo is de tijd gekomen om Meet-ing op te richten.
Kortom voor alles is een tijd, en de tijd is nu.