Hoe ziet een sessie haptotherapie er uit?

In de haptonomie kan gebruik gemaakt worden van aanraken, oefeningen, houdingen en het therapeutisch gesprek. De combinatie van bovengenoemde is uniek in de hulpverlening. Bij veel beroepen ligt de nadruk op óf het lichamelijke (bv fysiotherapie) óf op het psychische (bv psycholoog). Zoals op de pagina 'Haptotherapie' kan lezen is de begeleiding persoonsgericht.

Intake
Een traject begint met een intakefase. Tijdens de intakefase gaan we op zoek naar waar het 'probleem' ligt en naar het doel waar je heen wilt. Deze intake duurt grofweg 3 sessies zodat we een goed beeld kunnen vormen wie je bent en waar je tegenaan loopt. En natuurlijk wat haptotherapie en wat ik, te bieden hebt. 

En dan...
Hierna gaan we daarmee aan de slag. Het is lastig om een goed beeld te geven hoe een sessie er precies uit ziet omdat het dikwijls om ervaringen gaat. Uitleggen met woorden is tenslotte de ratiotnele, cognitieve (verstand) ingang en ervaringen zitten in de gevoelslaag. Dit is ook meteen de reden waarom ik werk met oefeningen en aanrakingen omdat je zo dingen kan ervaren. Echter kan je het gesprek ook als een grote ervaringsoefening zien omdat er dan (non-verbaal) natuurlijk ook een hoop te ervaren valt.
Kan ik een voorbeeld van een oefening noemen? Natuurlijk kan ik dat, legio. Echter is het wel van belang om deze oefeningen in de context te zien. Daarom zal ik de voorbeelden dicht bij huis houden zodat ze makkelijk herkenbaar zijn.

Ik kan me herinneren van vroeger, toen ik klein was, dat ik het heel spannend vond om een cadeautje te mogen grabbelen. Met de ogen dicht, soms zelfs met blinddoek, met één of met twee handen (ja dit maakte uit, dan kon je veel beter 

voelen met twee handen) in een bak gevuld met krantenknipsels een cadeautje mogen kiezen. Puur op de tast, het gevoel, en een betekenis aan dat gevoel gevend een keuze maken. Ik hield meer van de kleine cadeautjes, ik weet niet precies waarom maar het was wel zo.

Om in de feeststemming te blijven ... stoelendans. Voor mij altijd een spannende oefening / spel. De muziek (vaak te hard en opzwepend) speelde. Iedereen liep, want dansen kon je het niet noemen, 

geconcentreerd om de stoelen heen, wachten tot de muziek zou stoppen. Hield je iedereen in de gaten, bleef je blik op de dichtsbijzijnde stoel of keek je naar de persoon bij de muziek? En als de muziek dan stopte wat deed je dan? Stortte je je brutaal op een stoel terwijl je er iemand er als het ware afduwde. Of was je meer van de tactiek en bleef je dicht bij de stoelen zodat je snel en makkelijk kon zitten? Of liet je jezelf zo snel mogelijk af gaan zodat je niet meer mee hoefde te doen en het leed tot een minimum bespaard bleef?

Tijdens mijn studie fysiotherapie ben ik in Amsterdam gaan wonen. Heel Amsterdam is volgens mij een grote oefening. Het door de drukke straten lopen. Als ik een rotdag had dan liepen er veel meer mensen tegen me aan. Echter als ik me goed voelde ging iedereen voor me opzij. Nu achteraf begrijp ik dat het niet perse aan die mensen lag, maar aan mij. Mijn uitstraling, hoeveel ruimte ik in nam, of ik me wilde verstoppen of straalde.
In het zelfde Amsterdam zat ik dikwijls in het openbaar vervoer. Ik vond het altijd fijn om bij het raam te zitten, mijn voorkeur, lekker naar buiten kijken. Helaas gebeurde het nog wel eens dat er dan iemand enthiousiast veel te dicht op me kwam zitten. Naar mijn gevoel meer op mijn schoot dan op de stoel naast me. Doorgaans verstijfde ik en kon ik niet meer genieten van het naar buiten kijken.

Laatst had ik een verjaardag, de ruimte was gevuld met mensen. Een vriend kwam op me af lopen en gaf me een kus en een knuffel ... en ik voelde dat hij het leuk vond om me te zien.

Soms, vaak zelfs, zijn de oefeningen maar simpel. Lijkt misschien zelfs onbetekend. Echter is de beleving van de oefening bepalend. Het waarnemen wat er gebeurt, bij jou, bij mij, tussen ons. Hier komen je patronen aan het licht. Hoe je de dingen doet zoals je ze doet. Zonder waardeoordeel, want er is hierin geen goed of slecht.
Door deze oefeningen word je je meer bewust van wie je bent en hoe je door het leven gaat. Vervolgens is het aan jou of je dit zo wil blijven doen of samen wil zoeken naar een andere manier.

Gaandeweg...
Gaandeweg kunnen doelen altijd worden bijgesteld of kunnen er nieuwe doelen van toepassing zijn.
De duur van een traject is per persoon verschillend en afhankelijk van de hulpvraag (de vraag/probleem waarmee je komt).
Een sessie duurt ongeveer 50 minuten.

Afscheid
Met alles in het leven geldt er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Je begint iets en je eindigt iets. Of dit nou een feestje is, je school/studie of werk, of misschien je huwelijk en als ik het heel groot maak zelfs het leven... er is een tijd van komen en een tijd van gaan.
In ons traject is dat niet anders, dus afscheid speelt ook een rol in de begeleiding.