Het zat er al zo lang aan te komen, dat wist ik, mijn omgeving wist het en toch deed ik er niets aan om het te voorkomen. En dan opeens komt toch dat moment dat je aan jezelf toe moet geven dat het teveel is, dat het niet meer lukt om al die ballen in de lucht te houden, dat je op alle fronten tekort schiet.

Het komt door werk, door de dingen die je overkomen, die op je pad komen en waarmee je moet zien om te gaan. Je weet dat je het zelf zover hebt laten komen, maar toch lijkt het makkelijker de schuld af te schuiven op al die externe factoren. Het is makkelijker als je een ander de schuld kunt geven.

Maar op een gegeven moment is het dus op. De ballen beginnen te vallen, het lukt niet meer ze in de luncht te houden en als je je realiseert dat je de puf niet meer hebt of nee, de zin niet meer hebt om ze op te rapen, dan weet je dat de grens is bereikt.

Een maatschappelijk werker gaat met me in gesprek. Er vloeien tranen, veel tranen, terwijl ik vertel waardoor het me allemaal teveel is geworden. Het lucht op en project ‘herstel’ lijkt begonnen. Maar zo werkt het helaas niet. Na een sessie of drie/vier merk ik dat ik weer vast loop. Op de vraag hoe het met gaat antwoord ik mijn maatschappelijk werker ‘Mijn emmer zit vol, dat weet ik, maar ik kan er niet meer bij. Het lijkt wel alsof er een klein tikje tegen de emmer is gegeven waardoor er wat water overheen is gelopen en er daarna een deksel op is gegaan, de emmer in een kastje is gezet, met de deur dicht en een slot erop. En ik weet dat die emmer er staat en ik merk dat ik er last van heb, maar ik kan er niet meer bij, ik heb geen idee waar de sleutel van het slot is, zodat ik de kast open kan doen, de deksel van de emmer ka halen en ‘m leeg kan gooien.

Ze verwijst me door naar een haptonoom, die zou mij moeten kunnen helpen. Haar expertise stopt hier. Ik ben haar daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor.

In mijn omgeving vraag ik of iemand een goeie haptonoom kent, iemand die zich niet laat misleiden door mijn zelfkennis en me weer wegstuurt omdat ik zelf precies lijk te weten waar de schoen wringt. Toch ben ik niet in staat een emmer leeg te gooien, dus hoeveel zelfkennis heb ik nou echt?

Inger. Wat een verademing. Gewoon een tof mens. Zegt wat ze denkt, is gevoelig, heeft humor, houdt me een spiegel voor en is bloedirritant met steeds die vragen waarop ik geen antwoord heb. Ik dacht dat ik een gevoelsmens was, maar ik blijk toch verdomd slecht onder woorden te kunnen brengen wat ik voel.

Op haar vraag wat ik wil bereiken, wat ik van haar verwacht, zeg ik volgens mij dat ik zo graag weer echt lol zou willen hebben. Dat ik weer zou willen lachen en me ook echt blij voel en zo moet lachen dat de tranen over mijn wangen lopen en ik kramp in mijn kaken krijg, gewoon omdat ik niet kan stoppen. Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst echt lol gehad heb.

Van een blij, optimistisch mens, ben ik veranderd in een oppermopper, die anderen de schuld geeft van het feit dat ze op is.

Inger. Een haptonoom. Als je me vraagt wat dat precies is, heb ik nog steeds geen idee. Voor mij iemand die vooral veel vragen stelt, vragen over gevoel, die ik vaak niet in een keer kan beantwoorden. Die me vragen stelt, waardoor ik alleen maar meer lijk te blokkeren. Hoezo, heb ik zelfkennis, ik begrijp er niks van. Maar steeds als ik een week of twee weken de tijd heb gehad om na te denken en te voelen over alles wat er in dat uurtje ter sprake is gekomen of gevraagd is, blijk ik toch antwoorden te kunnen geven. Ik begin steeds beter te begrijpen wat ze nou eigenlijk van me wil weten en ik begin steeds meer mijn gevoel onder woorden te kunnen brengen.

Wat het nut is van gevoelens onder woorden te kunnen brengen? Dat begreep ik ook niet zo goed, maar als je ze onder woorden kunt brengen, betekent het dat je ze herkend, en als je ze herkend, ga je ontdekken wanneer welke gevoelens in je los worden gemaakt. Het wordt makkelijker om te voelen of je je ergens prettig bij voelt of niet en daarmee wordt het makkelijker in te grijpen als je je ergens niet prettig bij voelt. Het wordt makkelijker ‘ja’ te zeggen tegen alles waar je een fijn gevoel van krijgt. Het wordt ook makkelijker ‘nee’ te zetten tegen alles waar je je ongemakkelijk bij voelt, of waar je boos van wordt of verdrietig. Als je die gevoelens herkend, wordt het ook makkelijker een grens te trekken en te bepalen of jij het toelaat dat anderen je boos maken, een ongemakkelijk gevoel geven. Je leert ‘nee’ te zeggen als iemand je grens over dreigt te gaan. Je leert ook uit te leggen waarom je ergens nee tegen zegt. Omdat je het voorheen vervelend vond dat iemand teleurgesteld was als je niet aan zijn/haar behoeftes kon voldoen en je het gevoel hebt dat je iemand uitleg verschuldigd bent, kan het heel nuttig zijn om uit te kunnen leggen waarom je de grens bewaakt die je gesteld hebt. Het voelt krachtig, alsof je de controle over je leven terug krijgt.

Inger heeft mij geleerd die controle over mijn leven weer terug te krijgen. Zij heeft mij doen inzien dat je soms dingen overkomen, maar dat je ook dan een keuze hebt. Ga ik het mij laten gebeuren of erken ik dat dit pijn doet en besef ik dat ik mezelf de moeite waard vindt om ervoor te kiezen het me niet klein te laten krijgen. Je kunt ervoor kiezen te blijven knokken.

Dus ging ik grenzen stellen en keuzes maken en ging ik mensen, die het aanging ook vertellen waarom. Het was een hel, vol emoties, rode vlekken, genante vertoningen, tranen, in m’n woorden blijven hangen en toch gewoon maar doen. De overwinning die ik steeds voelde als ik de confrontatie was aangegaan was zo fantastisch. Met elke genante confrontatie voelde ik me sterker worden. Ik had inmiddels al wat confrontaties gehad waarin ik duidelijk en helder (en ook zonder emotionele toestanden | wat een overwinning was dat!) kon aangeven wat ik wel en niet wilde. En toen kwam er die dag dat er een verandering werd aangekondigd op werk. Ik wist meteen wat dit voor mij zou betekenen en ik alles in mij zei ‘dat ga ik niet doen’. En ik herkende dat gevoel. En ik sprak het meteen uit en er viel een last van mijn schouders.

Ik had ontslag genomen en het voelde zo goed.

En ik werd steeds beter in het aangeven en bewaken van mijn grenzen. Als mij iets belangrijks gevraagd wordt, vraag ik bedenktijd, omdat ik weet dat ik in eerste instantie dichtsla of wel wat voel, maar niet meteen weet wat ik met dat gevoel moet. Of ik kom terug op een te snelle reactie en leg gewoon uit dat ik me bedacht heb. Ik heb het recht op bedenktijd veel toegepast en het heeft me veel gebracht. Het levert weloverwogen keuzes op en zorgt ervoor dat ik voor mezelf goed kan onderbouwen waarom ik een keuze maak. 

Ik heb tot twee keer toe een baan geweigerd. Beiden in de branche waarin ik al een jaar op zoek was, waarin het moeilijk is om zonder ervaring aan de bak te komen en met grote financiële zekerheid. Uiteindelijk heb ik toch gekozen voor een 0-urencontract bij een onderneming waarbij ik een goed gevoel heb. Financiële zekerheid 0. Waardering 10. Met de nieuwe werkgever om tafel gaan zitten hoe we elkaar konden vinden om ervoor te zorgen dat we toch met elkaar in zee konden. Vertrouwend op mezelf, erop vertrouwen dat als ik erin geloof het ook echt goed zou komen.

Voorlopig vind ik dat ik de mooiste baan heb die ik me kan wensen en ondanks de financiële onzekerheid, is er elke maand voldoende inkomen. Omdat ik erin geloof, omdat ik dingen aanpak en omdat ik regelrecht afga op wat ik wil. En ik geloof dat als ik erin geloof, mijn omgeving er ook in gelooft en het werk dan uiteindelijk wel op me afkomt.

Inger heeft mij de controle over mijn leven teruggegeven en Inger heeft ervoor gezorgd dat ik weer echt kan lachen. Dat ik weer echt lol heb in mijn leven. Dat ik goed in mijn vel zit. Ik gun iedereen een Inger.

Kim Pors - Uitvaartbegeleider (‎De Vlinder Uitvaartwinkel en -verzorging)